๑ ปีกับเหตุการณ์อันน่าเศร้า

        ท้องฟ้าที่ไม่ค่อยจะปลอดโปร่งมากนักในวันนี้ อาจจะเป็นการร่วมไว้อาลัยให้กับเหตุการณ์ที่น่าเศร้าสลด มหันตภัยที่ทำให้ผู้คนมากมายล้มตาย เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว กับเหตุการณ์ที่ไม่มีใครสามารถลืมไปได้กับ คลื่นยักษ์สีนามิ

        ย้อนเวลากลับไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ขณะที่ผู้คนกำลังหนีตายอย่างอลหม่านอยู่นั้น ผมไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรกับเขาเลย เพราะกำลังสนุกสนาน เฮฮาอยู่บนขบวนรถไฟ ซึ่งเป็นทริปที่ไปกับไดอารี่บ้านหลังเก่า กว่าจะรู้อะไรขึ้นก็ดึกแล้ว เมื่อมาถึงกรุงเทพ ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ข้าวมื้อเย็นกับชาวไดอารี่ฮับประมาณ ๑๐ ชีวิต นั่งจ้องมองโทรทัศน์ที่อยู่ในร้านตาไม่กระพิบ ภาพน้ำที่ขึ้นมาจากฝั่งด้วยความเร็วมหาศาล จนมาถึงภาพเศษซากปรักหักพังของบ้านเรือนหลังจากน้ำลด

        หนึ่งปีแล้วสินะ กับเวลาที่น่าเศร้าสลดได้ผ่านไป เหตุการณ์นี้ทำให้ได้รู้ว่า ชาวไทยมีน้ำใจและสามัคคีกันเพียงใด กับการช่วยเหลือต่างๆนานา ซึ่งเบียร์ก็ได้ลงไปช่วยที่ภาคใต้กับเค้าเหมือนกัน ทำให้ได้เพื่อนกลับมาเยอะพอสมควร

        ในวันนี้ สื่อต่างๆก็ได้ประโคมข่าว ถ่ายทอดสดมาจากจังหวัดทางภาคใต้ที่ได้จัดงาน ๑ ปีสึนามิ ไม่ชอบเลยครับ กับสื่อที่นำเสนอเรื่องราวที่เรียกได้ว่าไม่ให้ความเคารพในสิทธิส่วนบุคคลกันเลยครับ การถ่ายทอดสิ่งที่เรียกว่า เกินความพอดี กับสิ่งที่สื่อควรกระทำ แม้ว่าเวลาจะผ่านไป ๑ ปีเต็มๆแล้วก็ตาม ความสะเทินใจกับการที่ได้สูญเสียญาติพี่น้องไปก็ยังคงตราตรึงอยู่ในจิตใจของพวกเขา การที่สื่อไปสั่นคลอนสิ่งที่เป็นจุดนี้ของญาติผู้ประสบภัย เป็นสิ่งที่ควรกระทำแล้วรึเปล่า แง่มุมในการนำเสนอเรื่องราวของเหตการณ์นี้ก็ยังมีให้ได้เล่นกันอีกมาก แต่ทำไมต้องมาเล่นกับจิตใจของคนกลุ่มนี้ด้วย

วันนี้เค้าไปเที่ยวดูไฟกัน ไปไม่ได้ เลยไปทัวร์มาก่อน ขอชิ่งลงรูปก่อนเค้าเที่ยวแล้วกัน(ถ่ายมาเมื่อวันที่ ๒๔ ธันวาคม)

ขวักไขว่

ทดสอบกับเลนส์ของพี่บอล

น้ำพุ เตรียมตัวพุ่ง

วุ่นวาย

บรรยากาศ

ทางเดินจักรยานที่ไม่เคยถูกใช้

ก่อนกลับเจอหนุ่มน้อยชาวญี่ปุ่น เลยแชะมาซะ โดยใช้ iso 1600 noise กระจาย

beerboy
๒๖ ธ.ค. ๒๕๔๘ เวลา ๑๒:๓๖ น.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่